FÂNİYE DAYANAN YIKILIR !

FÂNİYE DAYANAN YIKILIR, HAKK’A DAYANAN YALNIZ KALSA DA YIKILMAZ! Nevzat  AKSOY Değerli okuyucularımız İNSANA DAYANMA, ÖLÜR! AĞACA DAYANMA, KURUR! DUVARA DAYANMA, YIKILIR! DAYANIRSAN HAKK’A DAYAN; O BÂKÎ’DİR! Bazı sözler vardır, birkaç cümleye bir ömürlük hakikati sığdırır. Merhum Muhsin Yazıcıoğlu’yla özdeşleşen bu söz de insanın hayata, insanlara, güce ve inanca bakışını sorgulatan derin bir anlam taşır. İnsana dayanma, ölür! Çünkü insan fânidir. Bugün yanınızda duran, yarın sizden uzaklaşabilir. Bugün size söz veren, menfaati değiştiğinde verdiği sözü unutabilir. Zor gününüzde elinizi tutacağını söyleyenler, bazen en çok ihtiyaç duyduğunuz anda ortadan kaybolabilir. Hayatın acı gerçeklerinden biri de budur: Her yakınlık samimiyet, her dostluk vefa, her güzel söz sadakat değildir. Ancak mesele insanlara güvenmemek değil, hiçbir insanı hayatımızın vazgeçilmez ve mutlak dayanağı hâline getirmemektir. İnsan sevilir, dostluk kıymetlidir, vefa değerlidir. Fakat fânî olanı ebedî, değişken olanı değişmez sanmak, insanın kendisine yapacağı en büyük yanılgılardan biridir. Ağaca dayanma, kurur! Ağaç bugün gölge verir, yarın kuruyabilir. İnsan da bazen parasına, makamına, servetine ve çevresindeki kalabalıklara güvenerek kendisini yenilmez zanneder. Oysa para tükenir, makam el değiştirir, güç zayıflar, kalabalıklar dağılır. Dün kapısında bekleyenlerin bugün selam vermediğine, dün alkışlayanların bugün sırt çevirdiğine nice insan şahit olmuştur. Dünya nimetleri elbette kötülük değildir. Asıl mesele, sahip olduklarımızın esiri olmaktır. Makam sahibi olmak değil, makamın sarhoşluğuna kapılmak; para kazanmak değil, parayı her değerin üstünde tutmak; güçlü olmak değil, gücünü haklılığın ölçüsü sanmak insanı küçültür. İnsanın gerçek değeri, sahip olduklarıyla değil, sahip oldukları karşısında karakterini koruyabilmesiyle ölçülür. Duvara dayanma, yıkılır! Duvar sağlam görünür ama temeli çürümüşse bir gün mutlaka yıkılır. Hayatta da bazı insanlar makamlarını, güçlerini ve arkalarındaki kalabalıkları aşılmaz duvarlar zanneder. Kendilerini dokunulmaz sanır, hesap vermeyeceklerini düşünürler. Oysa tarih, kendisini dünyanın sahibi zanneden nice insanın gelip geçtiğine şahittir. Makamlar emanettir, güç imtihandır, yetki sorumluluktur. Bugün güçlü olanın yarın güçsüz kalabileceğini unutanlar, çoğu zaman en büyük yanılgılarını tam da güçlerinin zirvesindeyken yaşarlar. Asıl mesele, insanın arkasında kaç kişinin durduğu değil; kimse kalmadığında da doğru bildiği yolda yürüyüp yürüyemediğidir. Çünkü kalabalıkların alkışı hakikatin ölçüsü değildir. Bazen herkes susar, haksızlık büyür. Bazen herkes güçlüden yana durur, mazlum yalnız kalır. İşte insanın karakteri, tam da böyle zamanlarda ortaya çıkar. Peki, insana, ağaca ve duvara dayanmayacaksak neye dayanacağız? Hakk’a dayanacağız! Çünkü Bâkî olan Allah’tır. Kur’an-ı Kerim’in Rahmân suresinin 26 ve 27. ayetlerinde de yeryüzündeki her şeyin fâniliği, azamet ve ikram sahibi Rabbin zâtının ise bâkî olduğu bildirilir. Hakk’a dayanmak, hiçbir şey yapmadan beklemek değildir. Elinden geleni yapmak, adaletten ayrılmamak, haksızlık karşısında susmamak, menfaat uğruna doğrulardan vazgeçmemek ve sonucu Allah’a havale edebilmektir. Tevekkül, tedbiri terk etmek; sabır, zulme razı olmak; inanç ise haksızlığa boyun eğmek değildir. Hakk’a dayanmak, herkesin alkışladığı yerde doğruyu söylemek kadar, herkesin sustuğu yerde de hakikatin yanında durabilmektir. Kaybetmek pahasına dürüst kalmak, yalnız kalmak pahasına adaleti savunmak ve çıkarların önünde vicdanını susturmamaktır. Merhum Muhsin Yazıcıoğlu’yla özdeşleşen bu sözün asıl gücü de burada yatmaktadır. Bu söz, yalnızca başkalarının vefasızlığını anlatmaz; insanın kendi nefsini de sorgulamasını ister. Başkalarının menfaat uğruna değişmesinden şikâyet ederken kendimiz ne kadar dürüstüz? Vefadan söz ederken ne kadar vefalıyız? Adaleti savunurken kendi çıkarlarımızdan vazgeçebiliyor muyuz? Çünkü hakikat, yalnızca dilde söylenen bir söz değil, hayatta taşınması gereken bir sorumluluktur. Bir gün insanlar gider, ağaçlar kurur, duvarlar yıkılır, makamlar el değiştirir, servetler tükenir. Geriye insanın karakteri, vicdanı ve yaptığı iyiliklerin hatırası kalır. Asıl mesele, bu fânî dünyada ne kadar yükseldiğimiz değil, yükselirken kim olduğumuzu unutmamamızdır. İnsanı sevelim ama insanı putlaştırmayalım. Dünyada çalışalım ama dünyaya esir olmayalım. Güç sahibi olalım ama güce tapmayalım. Dostlarımızı koruyalım ama hakikati hiçbir menfaate kurban etmeyelim. Ve unutmayalım: İnsan bazen herkesi kaybedebilir; fakat inancını, vicdanını ve doğruluğunu kaybetmediği sürece yeniden ayağa kalkacak bir dayanak bulabilir. İnsana dayanma, ölür! Ağaca dayanma, kurur! Duvara dayanma, yıkılır! Dayanırsan Hakk’a dayan; O Bâkî’dir! Çünkü fânî olan değişir, tükenir ve gider; hakikat ise insanın yolunu aydınlatmaya devam eder. Vesselam Nevzat AKSOY GÖZ GÖRE GÖRE SESSİZ KALMAYIN! BİR İNSANIN ÇARESİZLİĞİNE SEYİRCİ KALMAK, VİCDANLARIN EN BÜYÜK YENİLGİSİDİR! Nevzat  AKSOY Değerli okuyucularımız, Bugün sizlere yalnızca bir yardım çağrısında bulunmak için değil, biraz da vicdanlarımızı sorgulamak, insanlığımızı yeniden hatırlamak ve belki de uzun zamandır unuttuğumuz bir gerçeği yüzümüze haykırmak için sesleniyorum. Bir insan gözümüzün önünde çaresizlik yaşarken, biz hiçbir şey olmamış gibi hayatımıza devam edemeyiz! Bir esnafın dükkânını kapatmak zorunda kalması, bir babanın evine ekmek götürememesi, bir annenin çocuklarının geleceği için çaresizlik içinde gözyaşı dökmesi sıradan olaylar değildir. Bunlar hepimizin insanlığını ilgilendiren meselelerdir. Ne yazık ki bugün toplum olarak büyük bir duyarsızlığın içine sürükleniyoruz. İnsanlar birbirlerinin sıkıntılarını görüyor ama görmezden geliyor. Birileri yardım eli beklerken diğerleri başını çevirip geçiyor. Herkes kendi hayatının telaşına düşmüş, başkasının derdiyle ilgilenmeyi neredeyse gereksiz bir yük olarak görmeye başlamış. Peki soruyorum: Biz ne zaman bu kadar duyarsız olduk? Ne zaman bir insanın çaresizliği karşısında susmayı normal kabul ettik? İnsanlık, sadece kendimiz iyi durumdayken güzel sözler söylemek değildir. İnsanlık, başkasının en zor gününde yanında durabilmektir! Cenab-ı Allah'a binlerce hamdüsenalar olsun ki bizlere insanlara karşı duyarsız kalmayan bir vicdan, merhamet ve yardım etme duygusu nasip etmiş. Çünkü ben inanıyorum ki insanın gerçek zenginliği cebindeki parayla değil, yüreğindeki merhametle ölçülür. Geçtiğimiz hafta bir kafede, ekonomik sıkıntılar nedeniyle adeta yaşam mücadelesi veren bir esnaf kardeşimizle karşılaştım. İş yapamıyor, kiralarını biriktirmiş, ayakta kalabilmek için büyük bir mücadele veriyordu. Yüzündeki çaresizliği, yaşadığı sıkıntıyı ve geleceğe dair endişesini görünce kayıtsız kalmam mümkün değildi. Kendi kendime şunu söyledim: Bu dükkân kapanmamalı! Bu insan çaresizliğe terk edilmemeli! Bir ailenin ocağı sönmemeli! Hemen harekete geçtim. Dostlarımla, arkadaşlarımla iletişime geçtim. Bir insanın yükünü hafifletmek, bir esnafımızın yeniden ayağa kalkmasına vesile olmak için yardım çağrısında bulundum. Sağ olsunlar, aradığım dostlarım da imkânları ölçüsünde desteklerini esirgemediler. Her biri karınca kararınca elini taşın altına koydu. İnşallah hep birlikte bu kardeşimizin yaşadığı sıkıntıları aşmasına, iş yerinin kapanmamasına ve ailesinin huzurunun korunmasına vesile olacağız. Burada özellikle bir hususun altını çizmek istiyorum: Bizim yaptığımız şey bir lütuf değil, insan olmanın gereğidir! Bugün yardım eden biz olabiliriz, yarın yardıma muhtaç olan biz olabiliriz. Hayatın kime ne getireceği belli değildir. Kimse bulunduğu makamına, parasına, malına ve mülküne güvenerek başkasının çaresizliğini küçümsemesin. Çünkü hayat, insanı hiç beklemediği sınavlarla karşı karşıya bırakabilir. Bir insanın düştüğü yerden kalkmasına yardımcı olmak, belki de bu dünyada bırakabileceğimiz en güzel izdir. Unutmayalım ki dinimiz de insanlık da bize merhameti, paylaşmayı, mazlumun ve ihtiyaç sahibinin yanında olmayı emreder. Yardımlaşmayı sadece sözde bırakmak, iyiliği dilimizden düşürmeyip hayatımıza taşımamak büyük bir çelişkidir. Namazımız, ibadetimiz, dualarımız kadar kul hakkına, komşumuzun derdine, ihtiyaç sahibinin çaresizliğine karşı duyarlılığımız da önemlidir. Buradan bütün vatandaşlarımıza, iş insanlarımıza, esnaflarımıza, sivil toplum kuruluşlarımıza ve imkân sahibi herkese açık bir çağrıda bulunuyorum: Çevrenize bakın! Belki hemen yanı başınızda kirasını ödeyemeyen bir esnaf, çocuğunun ihtiyacını karşılayamayan bir aile, borçları altında ezilen bir baba, çaresizlik içinde yardım bekleyen bir insan vardır. Onları görmezden gelmeyin! Bir dükkânın kapanmasını önlemek için küçük bir katkı sunabilirsiniz. Bir ailenin mutfağına erzak götürebilirsiniz. Bir öğrencinin eğitimine destek olabilirsiniz. Bazen bir telefon, bazen küçük bir maddi katkı, bazen de samimi bir dayanışma bir insanın hayatında çok büyük değişiklikler meydana getirebilir. Kimse yaptığı yardımın büyüklüğüyle övünmesin, küçüklüğüyle de utanmasın. Çünkü önemli olan ne kadar verdiğiniz değil, hangi niyetle ve nasıl bir yürekle verdiğinizdir. Bir de şunu söylemek istiyorum: Başkasının çaresizliğini seyredip hiçbir şey yapmadığı hâlde her fırsatta insanlıktan, merhametten ve vicdandan söz edenlere de birkaç kelimem var. Merhamet, sosyal medyada paylaşılan güzel sözlerden ibaret değildir. Vicdan, ihtiyaç sahibi bir insanın karşısında susup geçmek değildir. İnsanlık, sadece kendimize dokunulduğunda hatırladığımız bir kavram hiç değildir! Artık kendimize gelmeliyiz. Birbirimizin yarasına merhem olmayı yeniden öğrenmeliyiz. Toplum olarak birbirimize sahip çıkmazsak kim sahip çıkacak? Bir esnafın kepenk kapatmasına, bir ailenin dağılmasına, bir insanın umudunu kaybetmesine seyirci kalırsak hangi insanlıktan söz edeceğiz? Ben inanıyorum ki iyilik bulaşıcıdır. Bir kişi elini uzatır, ardından bir başkası gelir, sonra bir diğeri... Bir bakarsınız ki çaresizlik içinde olan bir insanın etrafında kocaman bir dayanışma halkası oluşmuş. İşte bizim ihtiyacımız olan toplum tam da budur! Son sözüm şudur: Bir insanın çaresizliğini görüp başınızı çevirmeyin. Bir esnafın kepenk indirmesine, bir ailenin umudunu kaybetmesine, bir çocuğun geleceğinin kararmasına sessiz kalmayın. Bugün bir insanın elinden tutun ki yarın sizin de elinizden tutacak birileri olsun. Unutmayın; dünyadan geriye ne servetimiz ne makamımız ne de unvanımız kalacak. Geride bıraktığımız iyilikler, dokunduğumuz hayatlar ve kazandığımız gönüller kalacak. Cenab-ı Allah bizleri ihtiyaç sahibini gören, çaresizin sesini duyan, mazlumun yanında duran, merhametini kaybetmeyen kullarından eylesin. İNSAN İNSANA EMANETTİR! Bu emanete sahip çıkmak hepimizin boynunun borcudur. Saygılarımla... Vesselam Nevzat  AKSOY