Ferruh SidarKöşe Yazarı
ÇATLAYAN AKVARYUMUN FARKLI BALIKLARI
ÇATLAYAN AKVARYUMUN FARKLI BALIKLARI
İnsanlık, çok övündüğü düşünme yeteneğini kullanarak (!) düzenlediğini sandığı o
muhteşem “Dünya denen” akvaryumun kirletilmiş sularında yaşadığını sanıyor;
aptalca. Dahası, Pandora’nın kadim çömleğinden fırlayan kötülüklerin içinde
asırlardır daima şekil değiştiren gözü dönmüş devasa sunucular ve de sunucuların
görünür tanrısı olan öldürücü sermayenin rezil düzeninde hayat buluşunu
umursamıyor bile. Ve nedense: ne Voltaire’in keskin ironisi ne Rousseau’nun
toplumsal çığlığı ne de Diderot’nun karanlığı yırtan ansiklopedik ışığını anımsatan
parıltılar da yansımıyor bir türlü, derin karanlıklardan…
Dünyanın ürküten sürüklenişini üç günlük tahtlar ve ufuksuz hırslar uğruna körü
körüne izleyen mahşerin irili ufaklı -emir kulu- atlıları ise onarılmaz bir yanılgının
koynunda uyuyorlar öylesine; mışıl mışıl. Camları çatlayan, zemininden sızıntılar
veren lekelenmiş akvaryumda yalnızca küçük lepistes ve neon tetra gibi balıkların
yok olacağını sanıyorlar ve de kendi sahte görkemlerinin arkasına sığınarak
yaşanacak felaketten ayrı kalacaklarını düşlüyorlar. Akvaryum patladığında ölüm
kuraklığının herkes için aynı nefes darlığı anlamına geldiğini dolaştırmıyorlar
zihinlerinde. Tam da bu yüzden, çağımızın payındaki en ağır dilim Yaşamsal Hüzün
oluyor ne yazık ki; ister istemez…
Geleceğin ışığı algoritmalarla karartılırken, insanın adımları geçmiş sayfaların
derinliğinden silinirken, ruhun o küçük umut rüzgarları da sökülüp alınmak isteniyor
ısrarla dünya halklarından…
Her ne kadar dünya halklarının sesi algoritmik duvarlarda sönümleniyor olsa da
küçük rüzgarları fırtınaya dönüştürme fikri insan denen yaratığın genlerinden silinmiş
değil henüz. Pandora’nın taşıdığı o çömleğin dibindeki kadim gücü, başka bir
deyişle; kırıntısı bile kalsa, gerçek eyleme dökülecek olan o umudu el üstünde tutup
2
yürüme hayali de (zaman zaman kıpırdanmalara bakılırsa) tamamen bitti diyemeyiz
elbette.
Pasif bir bekleyişin uyuşukluğunda çürümek, modern zamanların en rezil yönelişi
olduğu tartışmasızdır herhalde. İnsanı bu kurak tasfiyeden kurtaracak yegâne güç
ise, ölümüne bağlılık gerektiren o bilinçli insancıl projeleridir; yaşama atılmış o
sarsılmaz çıpalarıdır diğer anlatımla.
8,5 milyarlık o muazzam insan denizi, kamaranın konforunda dünyayı uçuruma
süren ve sayıları birkaç bin diye dillendirilen o akılsız azınlığı sarsıp okyanusun derin
sularına çekmedikçe, bu yaşamsal çıkmazda yok olup gitme ihtimali de hiç

Siyaset ve güncel gelişmeler üzerine yorumlarıyla Çankaya Gazetesi okurlarıyla buluşuyor.
Tüm yazıları